Gemeenschapsvorming

,,Nee, we leven niet meer in iglo’s, maar we eten wel walvis en zeehond en in wintertijd kleden we ons met hun huiden,” begon Mette Lausten, bibliothecaris van Groenland, haar uiteenzetting. Een bibliotheekbeleid voor dik 50.000 potentiële lezers – meer inwoners telt Groenland niet – in een land met een bijna uitsluitend mondelinge traditie.  ,,We are a storytelling nation,” bekent Mette. Het was Denemarken die zijn kolonie bibliotheken aanpraatte, want zeg nu zelf: wat is cultuur zonder boeken…? Een gemakkelijke klus was het niet. De multiculturaliteit drong zich al meteen op: de culturele tegenstellingen tussen Denemarken en Groenland zijn immers groot. ,,Onze eerste opdracht als we wilden slagen was: elkaar verstaan. En dat was niet eenvoudig. Groenlanders zijn spontaan, open en chaotisch. Denen zijn afstandelijk en systematisch,” vertelt Mette, ,,maar sinds dat luidop kan worden gezegd, kunnen we ook samenwerken.” Denemarken voerde bibliothecarissen in, want Groenlanders waren er niet voor opgeleid – hoe zouden ze. Mette was de allereerste. Het grote land met het kleine aantal inwoners heeft bibliotheken en beheert ze voortaan zelf. Een overzichtelijke klus: de voorbije twee jaar publiceerden de twee Groenlandse uitgeverijen - afgerond naar boven – vijftig titels. Vier ervan prentenboeken, een jeugdboek verscheen er recent niet. Zo gaat dat met een kleine taalgroep.  De collectie is bijgevolg vooral Deens en moet er dringend Groenlandser uit gaan zien, vinden de Denen. De volwassenenbibliotheek focust op drie thema’s: oral tradition, ghost tradition en life before christianity. Hoofdlijnen die een volksaard bepalen.  Een volk dat voortaan ook gaat lezen, ondanks de culturele kloof tussen Denen en Groenlanders. Of dankzij het dichten ervan. Belangrijk: verschillen benoemen en eigenheid (h)erkennen. Zo wordt multiculturaliteit een fluitje van een cent. Althans: bij de eskimo’s.