Met stip op één

De Groene Vallei in Gent: ik ken ze. Het is vlakbij de Brugse Poort, dat oord dat in de media niet anders dan met verderf, verloedering en drugs wordt geassocieerd. Zelfs de kunsten durven zich daaraan bezondigen. Sommige toch. Niettemin kom ik er niet daarom, wel voor het tegendeel. Het is een buurt die mij aan authentieke gemeenschap herinnert. Klinkt dat melig? Jammer, want ik meen het. Ik zie ook wel, die keren dat ik er – toegegeven – de toerist uithang, dat de huisjes klein zijn. Dat velen moeite hebben om ze netjes te houden. Dat meer bewoners ouder zijn en een donkere huidskleur hebben – nee, niet van de zonnebank, van nature. Drank en drugsgebruik, het zal wel. Zo’n buurten hebben me altijd meer aangetrokken dan afgestoten, laat ons zeggen minstens nieuwsgierig gemaakt. En die nieuwsgierigheid levert in die buurt  flink wat mooie verhalen op. Over een mega hondenmand die als kakbak wordt gebruikt (door de dieren, jawel), over een onconventionele bibliothecaris die de buren als zichzelf aandurft (den Davy, you know him!) of over Hilde die roerend in de spaghettisauspot snel even het raam doorwipt om een regiefout bij te sturen (lekkere pasta in Trafiek!). Vieze Gasten, daar in dat stukje Gent! Zo verontwaardigd als ik enkele weken geleden door een fotoboek over de buurt bladerde, zo welgezind werd ik vanmorgen van een artikel in de krant (eindelijk nog eens een echt bericht in De Morgen): die vuile buurt tracht zijn carrefour te redden. Met onderhandelen en bemiddelen als het kan, met eigen mensen en middelen als het moet. Een paar maanden geleden Berlijn bezocht, en daar kennisgemaakt met het studiewerk van ene Frau Volke. Zij spoort gelijkaardige ,,burgerengagementen” op in voormalig Oost-Duitsland. Haar devies: geen grotere kracht om negatieve spiralen te keren dan de spontane aanpak des volks. Wende! Ik ben trots op die vuile buurt van Gent. Beste Bart (of Yves of Klaus, wie is er tegenwoordig eigenlijk de baas van De Morgen?), dit had op de één gemogen.

Christoph Linke & Kristina Volke (Hg), Zukunft erfinden. Kreative Projekte in Ostdeutschland, Berlin, 2009
Die beste Geschichten sind lokal, verslag van de Berlijnreis van LOCUS

One Response to “Met stip op één”

  1. Astrid David says:

    Beste,

    Volledig akkoord. De beeldvorming over de Brugse Poort is eenzijdig en negatief. Ik woon hier al jaren en heb het altijd plezant gevonden in de meltkroes van culturen. Sinds het Zuurstof in de buurt project is het hier trouwens een stuk buurtvriendelijker.

    Astrid

Leave a Reply