De onmeetbaarheid der dingen
Stel: je zet een schitterend buurtproject op. Je betrekt er het wijdste gamma aan potentiële partners bij, je kiest voor de meest diverse doelgroep, je houdt de drempel ongelooflijk laag. En na de moeilijke start en de kinderziekten weet je het zeker: dit werkt. Je merkt het aan het enthousiasme van deelnemers, aan de goedkeurende blikken van de buren, aan het debat dat met de partners wordt gevoerd. En dan komt de onvermijdelijke vraag naar de meetbaarheid en de effecten. Je kan het aantal deelnemers oplijsten, je kan de materialen tellen, de liters koffie die zijn rondgedeeld, de uren die mensen samen hebben doorgebracht. Maar wat het met die mensen heeft gedaan: hoe tel je dat? Kàn je dat überhaupt tellen, en is de vraag om het te doen een gerechtvaardigde vraag? De vraag is terecht, maar het antwoord quasi onmogelijk. Blijkt nog eens hieruit.
Recent had ik het prettig genoegen kennis te maken met het Buurtwerk in Deurne Noord. Een gastvrij huis met een drukke va-et-vien en een hoog no-nonsense gehalte. Het gesprek komt onder meer op die fameuze (on)meetbaarheid van de dingen. Meer dan twee jaar geleden droeg Samenlevingsopbouw haar Pottentuin over aan een nieuwe sturende partner, het ocmw. Daardoor kwam het goedlopende project onderdak en kreeg het Buurtwerk handen vrij voor nieuwe dingen. De (letterlijke) oogst van de tuin is het jaarlijkse bewijs van de er geleverde arbeid, maar wat zeggen tomaten en komkommers over de uiteindelijke doelstelling: het bevorderen van sociale relaties tussen een verscheidenheid aan buurtbewoners?
Tomaten en komkommers spreken niet, maar hun behoeders wel. Zo hoorde Joke heel recent het verhaal van een alleenstaande moeder wiens dochter jarenlang mama’s slaapkamer deelde wegens gebrek aan mankracht om het bed te verhuizen. Eén uur van één bevriende teler later was het euvel opgelost. Of deze: tijdens de recente asielregularisatie was ze er getuige van dat iemand zich spontaan aanbood om de brief wel even in correct Nederlands te herschrijven: want jij was toch die madam van de pottentuin toch?
Tomaten en komkommers kunnen grenzen verleggen, maar hun geteelde aantallen zeggen daar niks over. Helaas. Die onmeetbaarheid der dingen.
De Pottentuin ontstond uit een creatief gesprek tussen Samenlevingsopbouw en Cultuurcentrum Deurne en vond diverse partners in de omgeving, met o.m. het ocmw-dienstencentrum, een lokale kleuterschool en een kinderkribbe. Meer over De Pottentuin: http://www.riso-antwerpen.be/uploads/documenten/pottentuin.pdf